Nawigacja

Wyślij stronę e-mailem

Zawartość

Historia gminy

Stráž nad Nisou – miejscowośc leżąca nad zbiegiem Nysy Czarnej i Łużyckiej – wzmiankowana jest już w 1469 roku jako Habendorf. Nazwę tę prawdopodobnie przynieśli ze swojej ojczyzny - Górnych Łużyc i Śląska - jej pierwsi osadnicy.
Pierwszymi osadnikami byli Niemcy, ponieważ ich wieś (gmina) podlegała prawu niemieckiemu. Jeszcze w 1550 roku Habendorf był małą wioską, w której był tylko sołtys, 7 chłopów i 2 chałupników, którzy mieszkali łącznie w 11 domach.
Gmina zaczęła się rozwijać dopiero w 2. połowie XVIII wieku, gdy Johann Christoph von Clam zlecił założenie na wschód od istniejącej miejscowości nowej wioski dla tkaczy lnu, pończoszników i innych rzemieślników o nazwie Neuhabendorf. Jej pierwszym mieszkańcem był tkacz Friedrich Porsche, w którego ślady poszło kolejnych 20 rzemieślników ze swoimi rodzinami. W 1790 roku nowa osada miała już 37 budynków. Sołtysem w 1796 roku był Karel Hübner mieszkający pod numerem 6. Od momentu założenia miejscowości Neuhabendorf poprzednia miejscowość zaczęłą nosić nazwę Althabendorf.
W 1914 roku obie te miejscowości połączyły się pod wspólną nazwą Althabendorf – Starý Habendorf. W 1916 roku Franciszek Józef I nadał jej prawa miasteczka (Marktgemeinde). Po drugiej wojnie światowej, w 1946 roku, dawna nazwa została zmieniona na Stráž nad Nisou.
W centrum miejscowości w 1599 roku zbudowano murowany kościół pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej, który w latach 1727-1728 przebudowano w stylu barokowym. Przy jego południowej ścianie znajduje się pomnik Emericha Berty, pierwszej ofiary poległej w wojnie 1866 roku. Przy kościele znajdował się folwark otoczony murem, który zburzono w 1907 roku. Została z niego tylko zabytkowa brama zbudowana w latach 1692 – 93. W 1800 roku folwark od zwierzchnictwa frydlanckiego kupił liberecki przedsiębiorca J.G.Berger, który przebudował go na fabrykę tekstylną, pierwszą tego typu na ziemi libereckiej. Zapoczątkował w ten sposób produkcję włókienniczą na terenie miejscowości. Na początku XX wieku było tu już 136 różnych zakładów przemysłowych i rzemieślniczych.
Jeszcze w XVIII wieku zbiegające się tu rzeki dostarczały tyle wody, że mogła być ona wykorzystywana do zwożenia z Gór Izerskich drewna wykorzystywanego do napędzania młynów i tartaków.
Więcej na: urad-60/historie-obce/

 

logo EU